Ziekte van Dupuytren

Een overzicht.

De aandoening is gekenmerkt door het ontstaan van fibreuze knobbels in de handpalm. Deze knobbels spreiden zich uit en kunnen dan strengen vormen die zich van de handpalm tot op de vingers uitbreiden. Tenslotte kan retractie optreden met een flexiestand van de vinger. De buigpezen hebben met dit ziekteproces niets te maken. De knobbels ontstaan tussen huid en pezen.

Over de oorzaak van de aandoening is tot op heden niets met zekerheid bekend.
Men heeft lang gedacht dat handenarbeid een rol zou spelen, doch dit is nooit bewezen. Wel zijn interessante gegevens bekend over het voorkomen van de aandoening. Ze zou zich bij mannen meer voordoen dan bij vrouwen, 8 op 1.

Het begin van de ziekte wordt meestal vastgesteld na het 40ste levensjaar, maar er zijn vele patiënten bekend bij wie de eerste verschijnselen op jeugdige leeftijd reeds kenbaar werden. Bij meer dan de helft van de gevallen komt de aandoening dubbelzijdig voor.

Het begin van deze ziekte zou kunnen gevonden worden bij de Kelten. Vandaar de naam "Keltische Klauw". Vanaf Anderzijds zouden de Vikingen verantwoordelijk zijn voor de verspreiding vanaf de 9e eeuw. De ziekte vinden we terug tot in Noord-Amerika waar de Vikingen kolonies hebben gesticht. Vandaar de "Vikinghand"

Het beloop van de ziekte van Dupuytren is zeer variabel. De variatie in progressiviteit is ook zeer groot. Sommige patiënten hebben reeds 6 maanden na het eerste merkbare begin van de aandoening een duidelijke contractuur. Anderen daarentegen lopen 20 jaar rond met enkele onschuldige knobbeltjes in de handpalm zonder enig teken van progressie. Soms wisselen een periode van stilstand en progressie elkaar af. Sommige patiënten krijgen enkele maanden na een operatieve behandeling reeds een recidief, terwijl anderen na een gelijksoortige operatie bij een min of meer gelijke vorm van de aandoening 10 of meer jaren vrijblijven van manifeste recidieven. Het is uiterst belangrijk zich deze variabiliteit in het beloop van de ziekte goed bewust te zijn. Wanneer men als chirurg een beginnende aandoening van Dupuytren heeft onderzocht en men een advies moet uitbrengen over een eventuele behandeling, kan men onmogelijk een prognose stellen over de progressiviteit van deze aandoening.
Het lijkt daarom verstandig de patiënten goed in te lichten over de mogelijke evoluties.

Deze aandoening werd in het Hôtel Dieu-Ziekenhuis in Parijs in 1831 voor het eerst geopereerd door "Guillaume Dupuytren", vandaar de naam.

Soms worden knobbels op de voetzool gezien (Ledderhose), ook een verharding van de penisschacht met kromstand gedurende de erectie (Peyronie) behoort tot hetzelfde ziektebeeld.


Guillaume DUPUYTREN, biografie.

Guillaume DUPUYTREN (1777-1835) werd geboren op 5 october 1777 in Pierre Buffière, een klein stadje in het heuvelachtige departement van de Hautte Vienne in Frankrijk.

Portret van Guillaume Dupuytren

Dupuytren is niet in weelde opgegroeid, maar stamde toch af van een bourgeois familie.
Op 12-jarige leeftijd werd hij gekidnapt door een ruiterij-officier ten tijde van de bestorming van de Bastille. Het was deze officier die zijn opleiding geneeskunde in Parijs betaalde.

In 1815, toen hij 38 jaar was, werd Dupuytren hoofdchirurg aan het befaamde Hôtel-Dieu-Hospitaal in Parijs. Hij was een hard werker, ook een veeleisend en lastig man, maar zijn gezag en kennis - gestaafd door de resultaten die hij behaalde - dwongen eerbied af bij iedereen die hem kende.
Gedurende zijn loopbaan werd hij bevriend met de koning Lodewijk XVIII en daarna met Karel X , die Guillaume tot zijn lijfarts benoemdeVan de 378 patiënten die hij opereerde in 1818 kon hij er 228 redden - in een tijd toen er van anesthesie en antiseptica nog lang geen sprake was; de patiënten werden vastgebonden op de operatietafel. Sommigen schreeuwden dermate dat assistenten en studenten vaak de zaal verlieten omdat hun erbarmelijk gekerm niet te harden was.
Dupuytren, omgeven door zijn assistenten en studenten, was brutaal met zijn patiënten, die hij af en toe de bij de neus kneep en verplichtte op hun knieën te gaan zitten eer het tot een - meestal heilzame - dialoog kwam tussen de zieke en zijn potentiële redder.

De dagelijkse zaalronde, die om 7 u. startte - 's zomers nog vroeger- was een statig gebeuren. Daarna gaf hij één uur onderricht, gevolgd door het operatieprogramma. 's Middags wijdde hij zich aan zijn privé-praktijk en 's avonds keerde hij terug naar het Hôtel Dieu-ziekenhuis om de geopereerde patiënten van die dag te bezoeken en tevens om de nieuwe patiënten te zien die de dag daarop geopereerd moesten worden. Zo verliep het iedere dag van de week en ook 's zondags, tot aan zijn dood.

Het was Guillaume Dupuytren die in 1831 voor het eerst de juiste aandoening van de contractuur in de handpalm beschreef en ook behandelde. Gezien hij zijn eerste dupuytrenoperatie uitvoerde bij zijn koetsier werd de ziekte ook de "koetsiersziekte" genoemd.
Dupuytren was niet alleen bekend om zijn beschrijving van de contractuur, maar onder andere ook door zijn beschrijving van de bimalleolaire enkelfractuur die ook wel eens de 'fractuur van Dupuytren' wordt genoemd.

Toen hij in 1835, door een longontsteking (gevolg van tuberculose) werd getroffen, wees hij iedere ingreep af. Hij wou liever bezwijken aan de ziekte dan aan een operatie. Hij stierf als een internationaal befaamd chirurg, een algemeen erkende autoriteit die, onder meer, een kwaal had beteugeld waar geen uitkomst voor bestond tot hij de verlossende ingreep had ontdekt.



Deze website is louter informatief en bestemd voor onze leden en medisch geïnteresseerden. Zij mag niet gebruikt worden, vermenigvuldigd worden of opgeslagen in enige vorm of op enige wijze ! Het rechtstreeks overnemen van artikels en die op het internet plaatsen, ook wel "Phishing" genoemd, is ten strengste verboden! Bedankt voor uw begrip en respect.

Vereniging voor de ziekte van Dupuytren, Peyronie & Ledderhose
© 2012-2016
webdesign: highgate´57